Het thema koffie, ook hier past een verhaal, toch?
Elke ochtend begint bij vele hetzelfde, met het zachte ritueel van koffie.
Niet het drinken ervan is het belangrijkst, maar het moment ervoor.
Het raam staat op een kier. De stad is nog niet helemaal wakker. Op tafel ligt een camera, ernaast een kopje wachtende op het zwarte goud.
De koffie pruttelt langzaam door het filter, damp stijgt op als een geheim dat zich niet laat haasten.
In dat licht — het eerste licht van de dag — wordt koffie meer dan een drank. Het is een textuur: het schuim dat zich vormt en weer verdwijnt. Het is kleur: diepbruin, bijna zwart, met een randje goud waar de zon het raakt. Het is stilte, gevangen tussen twee hartslagen.
De fotograaf wacht, niet op het perfecte moment, maar op het echte.
Op zoek naar de juiste plaats voor de kop, een ademhaling die de damp even doet dansen, een schaduw op de muur. Klik.
Koffie wordt herinnering, warmte wordt beeld.
En later, wanneer de dag te luid wordt, zal de foto fluisteren: hier begon het.
Op de eerste plaats, Eddy Erpels, op twee Agnes Looijmans en een gedeelde derde plaats, Diane Tuijtelaars en Irène Bally.
Proficiat, ook aan alle deelnemers van dit thema.
Elke deur heeft een geheim, maar de deurklink is degene die het verhaal mag openen.
Hij is het eerste wat je aanraakt wanneer je een ruimte binnengaat, en het laatste wat je loslaat wanneer je weer vertrekt.
In een foto lijkt hij misschien stil en onbelangrijk, maar in werkelijkheid is de deurklink een grenswachter tussen werelden: binnen en buiten, bekend en onbekend, verleden en toekomst.
Een koude metalen klink in de ochtend kan aarzeling oproepen. Een versleten houten klink vertelt juist over talloze handen die hem al hebben vastgepakt – haastige handen, nieuwsgierige handen, handen vol twijfel of verwachting.
Door een deurklink te fotograferen, leg je niet alleen een object vast, maar ook een moment van keuze: ga je naar binnen of blijf je staan?
